Ἦχος γ’
Πόρνη προσῆλθέ σοι, μύρα σὺν δάκρυσι,
κατακενοῦσά σου ποσὶ Φιλάνθρωπε,
καὶ δυσωδίας τῶν κακῶν, λυτροῦται τῇ κελεύσει σου,
πνέων δὲ τὴν χάριν σου, μαθητής ὁ ἀχάριστος,
ταύτην ἀποβάλλεται, καὶ βορβόρῳ συμφύρεται,
φιλαργυρίᾳ ἀπεμπολῶν σε.
Δόξα Χριστὲ τῇ εὐσπλαγχνίᾳ σου.
Μιὰ πόρνη γυναίκα σὲ πλησίασε, φιλάνθρωπε Κύριε,
Μιὰ πόρνη γυναίκα σὲ πλησίασε, φιλάνθρωπε Κύριε,
καὶ ἄδειασε στὰ πόδια σου ἀρώματα ἀνακατεμένα μὲ δάκρυα.
Καὶ τὴ στιγμὴ ἐκείνη λυτρώθηκε μὲ τὸ πρόσταγμά σου
ἀπὸ τὴ δυσωδία τῶν ἁμαρτημάτων της.
Ἀντίθετα ὁ Ἰούδας, ὁ ἀχάριστος μαθητής,
ἂν καὶ ἀνέπνεε τὴν εὐωδία της χάριτός σου,
ἀπέβαλε αὐτὴ καὶ ἀναμίχτηκε
μὲ τὴν ἀναθυμίαση τοῦ βορβόρου τῆς ἁμαρτίας,
πουλώντας σε ἀπὸ φιλαργυρία.
Δόξα, Χριστέ, στὴν εὐσπλαχνία σου!
